Τριάντα πόντους πάνω απο το έδαφος. Τόσο έπρεπε ν απέχουν τα φουστάνια των γυναικών. Χιλιοστό παραπάνω. Στις 30 Νοεμβρίου 1925, μ αυτό το διάταγμα ο δικτάτορας Θόδωρος Πάγκαλος, απαγορεύει τις μινι φούστες.
Μάρτιος 2009. 84 χρόνια μετά. Ο Νίκος Δένδιας, παίρνει τη σκυτάλη της ανοησίας και ως αποτυχημένος μόδιστρος τσακώνεται μ ένα άλλο κομμάτι ύφασμα. Τη κουκούλα...
Sunday, March 22, 2009
Thursday, March 19, 2009
Wednesday, March 18, 2009
Σε επίσκεψη στην Αφρική, ο Πάπας ευλογεί το θάνατο
Στην πρώτη επίσκεψη στην Μαύρη Ηπειρο μετά την ενθρόνιση του, ο Βενέδικτος XVI επάνελαβε την πλήρη αντίθεση του Βατικανού στη χρήση προφυλακτικών. Την ίδια στιγμή, μόνο στην υποσαχάρια Αφρική πάνω από 22 εκατ. είναι φορείς του AIDS ενώ 11,5 εκατ. παιδιά έχουν μείνει ορφανά. Μόνο το 2007, πέθαναν απο το AIDS 1,5 εκατ. Αφρικανοί.
Απο την εποχή της εκλογής του, 4 χρόνια πριν, ο Πάπας είχε καταστήσει σαφές ότι θα συνέχιζε την πολιτική της Καθολικής Εκκλησίας, που τάσσεται κατά της χρήσης προφυλακτικών για λόγους "ηθικής". Είχε όμως συστήσει μια επιτροπή για να γνωμοδοτήσει αν θα μπορούσε να επιτραπεί η χρήση τους στις περιπτώσεις παντρεμένων ζευγαριών, αν κάποιος από τους δύο είναι φορέας του ιού.
Με ευκαιρία το ταξίδι του στην Αφρική, που άρχισε σήμερα, ο Πάπας επανέλαβε ευθέως τη θέση του, η οποία καταδικάζει σε θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους. Σημειώνεται ότι η περιοχή έχει πληγεί περισσότερο από κάθε άλλη στον κόσμο από την ασθένεια σύμφωνα με τον ΟΗΕ και την Παγκοσμια Οργάνωση Υγείας. Από τα παιδιά που έχουν προσβληθεί από το AIDS σε όλο τον κόσμο, 9 στα 10 κατοικούν στην Αφρική.
ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΑΠΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ,ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ...Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ...
Επιδειξη ισχυος με 3.000 αστυνομικούς στο κέντρο της Αθήνας ετοιμάζει από σήμερα η Ελληνική Αστυνομία. Η περιοχή του ιστορικού κέντρου, η οποία ορίστηκε από τους επιτελείς της ΕΛ.ΑΣ. από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια και από το Καλλιμάρμαρο μέχρι τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, θα κατακλυστεί από αστυνομικούς. Οι περισσότεροι θα εκτελούν πεζές περιπολίες, αλλά έντονη θα είναι η παρουσία και αστυνομικών της Ομάδας Ζ, με μηχανάκια μικρού κυβισμού και περιπολικά, ενώ ο αριθμός των διμοιριών ΜΑΤ θα παραμείνει σταθερός.
Στα σχέδια της ΕΛ.ΑΣ. και του υπουργείου Εσωτερικών προβλέπεται η έντονη παρουσία της Αστυνομίας σε κάθε δρόμο, πρακτική που όπως φιλοδοξούν στην Αστυνομία θα αποτρέψει την εκδήλωση ενεργειών όπως αυτή της προηγούμενης Παρασκευής στο Κολωνάκι. Όπως παραδέχονται ανώτεροι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ., «ουσιαστικά ξεπαγώνουμε τα μέτρα του Βύρωνα Πολύδωρα». Η αλήθεια είναι πως η επιχείρηση «παπάκια» δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο την ΕΛ.ΑΣ.
Πολλά από τα 300 δίκυκλα των 125 κυβικών εκατοστών που είχε προμηθευτεί η ΕΛ.ΑΣ. την περίοδο 2004-2005 παρουσιάζουν σοβαρές μηχανικές βλάβες, ενώ άλλα λόγω αχρησίας χρειάστηκαν πολυήμερο καθάρισμα. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα στο νέο επιχειρησιακό δόγμα της ΕΛ.ΑΣ. είναι οι σέλες των μηχανών!
Στο σημειο αυτο να σημειωσουμε πως την προηγουμενη Παρασκευη,οι μπατσοι ειχαν ειδοποιηθει για τα επεισοδια στο Κολωνακι,αλλα με εντολη ανωτερων...ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΩΝ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΩΝ.
Συνεπως...ακομη και 3000 στρουμφακια πανω σε παπιες να κατεβουν στους δροους της Αθηνας...εαν δεν πλησιαζουν στο χωρο "τελεσης" των αδικηματων...τι νοημα εχει;;;
Η κυβερνηση με το προσχημα των επεισοδιων,εφαρμοζει προαποφασισμενες αποφασεις και τρομονομους που εχουν παρθει σε Ευρωπαϊκο επιπεδο πολλους μηνες πριν,με στοχο την καταστολη.
posted by ΠΡΕΖΑ TV
Στα σχέδια της ΕΛ.ΑΣ. και του υπουργείου Εσωτερικών προβλέπεται η έντονη παρουσία της Αστυνομίας σε κάθε δρόμο, πρακτική που όπως φιλοδοξούν στην Αστυνομία θα αποτρέψει την εκδήλωση ενεργειών όπως αυτή της προηγούμενης Παρασκευής στο Κολωνάκι. Όπως παραδέχονται ανώτεροι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ., «ουσιαστικά ξεπαγώνουμε τα μέτρα του Βύρωνα Πολύδωρα». Η αλήθεια είναι πως η επιχείρηση «παπάκια» δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο την ΕΛ.ΑΣ.
Πολλά από τα 300 δίκυκλα των 125 κυβικών εκατοστών που είχε προμηθευτεί η ΕΛ.ΑΣ. την περίοδο 2004-2005 παρουσιάζουν σοβαρές μηχανικές βλάβες, ενώ άλλα λόγω αχρησίας χρειάστηκαν πολυήμερο καθάρισμα. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα στο νέο επιχειρησιακό δόγμα της ΕΛ.ΑΣ. είναι οι σέλες των μηχανών!
Στο σημειο αυτο να σημειωσουμε πως την προηγουμενη Παρασκευη,οι μπατσοι ειχαν ειδοποιηθει για τα επεισοδια στο Κολωνακι,αλλα με εντολη ανωτερων...ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΩΝ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΩΝ.
Συνεπως...ακομη και 3000 στρουμφακια πανω σε παπιες να κατεβουν στους δροους της Αθηνας...εαν δεν πλησιαζουν στο χωρο "τελεσης" των αδικηματων...τι νοημα εχει;;;
Η κυβερνηση με το προσχημα των επεισοδιων,εφαρμοζει προαποφασισμενες αποφασεις και τρομονομους που εχουν παρθει σε Ευρωπαϊκο επιπεδο πολλους μηνες πριν,με στοχο την καταστολη.
posted by ΠΡΕΖΑ TV
Friday, March 13, 2009
Σε ηθικό δίλημμα η Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ
Η προβολή των πλεονεκτημάτων φαρμάκων για τη χοληστερόλη και η υποτίμηση φοιτητή εξαιτίας μιας ερώτησης πάνω στις πιθανές παρενέργειές τους από καθηγητή του Χάρβαρντ, στο πλαίσιο διδασκαλίας του μαθήματος της Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου, προκάλεσε τη δυσπιστία του φοιτητή Ματ Ζέρντεν. Ύστερα από μια διαδικτυακή έρευνα ανακάλυψε ότι ο «καθηγητής» ήταν σύμβουλος 10 φαρμακευτικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων 5 κατασκευαστών θεραπείας κατά της χοληστερόλης.
Η ανακάλυψη του Ζέρντεν οδήγησε, 4 χρόνια μετά, στη δημιουργία ενός δυναμικού κινήματος εντός του πανεπιστημίου, με σκοπό την αποκάλυψη της εταιρικής επιρροής στις αίθουσες και τα εργαστήρια, αλλά και στα 17 εκπαιδευτικά νοσοκομεία και ιδρύματα του Χάρβαρντ.
Η ανησυχία που εκφράζεται από τους φοιτητές αφορά στο ότι τα ίδια χρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για το άνοιγμα της παγκοσμίου κύρους σχολής μπορεί τελικά να βλάπτουν την φήμη της και να επηρεάζουν τους καθηγητές της. Οι ίδιοι ισχυρίζονται πως το Χάρβαρντ «θα έπρεπε να ντρέπεται» για την κακή αξιολόγηση – F με την αμερικανική βαθμολογική κλίμακα - που έλαβε από την Αμερικανική Εταιρεία Ιατρικών Σπουδών, την εθνική εταιρεία αξιολόγησης του επιπέδου ελέγχου των χρηματοδοτήσεων των φαρμακευτικών εταιρειών στις ιατρικές σχολές.
Τα αντίστοιχα ιατρικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ έλαβαν μακράν καλύτερες αξιολογήσεις σε σχέση με το Χάρβαρντ, το οποίο υστερεί, σύμφωνα με ακαδημαϊκούς και διοικητικούς υπαλλήλους του, διότι τα πανεπιστημιακά του νοσοκομεία δεν ανήκουν στη Σχολή.
Η διεξαγωγή έρευνας σε αρκετούς καθηγητές ιατρικής από Γερουσιαστή, η κακή αξιολόγηση, ένα νέο νομοσχέδιο που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου, σύμφωνα με το οποίο οι γιατροί στη Μασαχουσέτη πρέπει να κοινοποιούν εταιρικές προσφορές άνω των 50 δολαρίων ασκούν, επιπλέον πίεση για αλλαγή.
Οι φοιτητές του Χάρβαρντ έχουν ήδη εξασφαλίσει ότι προϋπόθεση για όλους τους καθηγητές και τους λέκτορες είναι η αποκάλυψη κάθε δεσμών τους με τη βιομηχανία εντός της αίθουσας.
Η ανακάλυψη του Ζέρντεν οδήγησε, 4 χρόνια μετά, στη δημιουργία ενός δυναμικού κινήματος εντός του πανεπιστημίου, με σκοπό την αποκάλυψη της εταιρικής επιρροής στις αίθουσες και τα εργαστήρια, αλλά και στα 17 εκπαιδευτικά νοσοκομεία και ιδρύματα του Χάρβαρντ.
Η ανησυχία που εκφράζεται από τους φοιτητές αφορά στο ότι τα ίδια χρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για το άνοιγμα της παγκοσμίου κύρους σχολής μπορεί τελικά να βλάπτουν την φήμη της και να επηρεάζουν τους καθηγητές της. Οι ίδιοι ισχυρίζονται πως το Χάρβαρντ «θα έπρεπε να ντρέπεται» για την κακή αξιολόγηση – F με την αμερικανική βαθμολογική κλίμακα - που έλαβε από την Αμερικανική Εταιρεία Ιατρικών Σπουδών, την εθνική εταιρεία αξιολόγησης του επιπέδου ελέγχου των χρηματοδοτήσεων των φαρμακευτικών εταιρειών στις ιατρικές σχολές.
Τα αντίστοιχα ιατρικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ έλαβαν μακράν καλύτερες αξιολογήσεις σε σχέση με το Χάρβαρντ, το οποίο υστερεί, σύμφωνα με ακαδημαϊκούς και διοικητικούς υπαλλήλους του, διότι τα πανεπιστημιακά του νοσοκομεία δεν ανήκουν στη Σχολή.
Η διεξαγωγή έρευνας σε αρκετούς καθηγητές ιατρικής από Γερουσιαστή, η κακή αξιολόγηση, ένα νέο νομοσχέδιο που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου, σύμφωνα με το οποίο οι γιατροί στη Μασαχουσέτη πρέπει να κοινοποιούν εταιρικές προσφορές άνω των 50 δολαρίων ασκούν, επιπλέον πίεση για αλλαγή.
Οι φοιτητές του Χάρβαρντ έχουν ήδη εξασφαλίσει ότι προϋπόθεση για όλους τους καθηγητές και τους λέκτορες είναι η αποκάλυψη κάθε δεσμών τους με τη βιομηχανία εντός της αίθουσας.
Thursday, March 12, 2009
Βουλιάζουν στα ελλείμματα τα Ταμεία
Μέσα σε μια κινούμενη άμμο ελλειμμάτων «βουλιάζουν» τα ασφαλιστικά ταμεία, σύμφωνα με την Ομοσπονδία των εργαζομένων τους. Την ίδια στιγμή, οι καθυστερήσεις στην έκδοση των συνταξιοδοτικών αποφάσεων φθάνουν μέχρι και τα 2 χρόνια, εξαιτίας των προβλημάτων τα οποία προέκυψαν μετά τις συγχωνεύσεις του τελευταίου ασφαλιστικού νόμου.
Αναλυτικότερα, ένα από τα ταμεία με τα μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα είναι το Ταμείο Πρόνοιας Δημόσιων Υπαλλήλων. Χρωστάει σε 15.300 εργαζόμενους το εφάπαξ επειδή δεν έχει ρευστότητα, με τις καθυστερήσεις στην καταβολή του βοηθήματος να κυμαίνονται από 13 έως 16 μήνες. Όσοι δε υπάλληλοι αποχωρούν σήμερα, θα λάβουν το εφάπαξ μετά από 3 χρόνια. Το έλλειμμα του Ταμείου υπολογίζεται ότι έχει φτάσει στα 670 εκατ. ευρώ και αυξάνεται κατά 300 εκατ. ευρώ ετησίως.
Επίσης, στο «βάλτο των ελλειμμάτων» βουλιάζει κάθε χρόνο ο Οργανισμός Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών. Είναι ενδεικτικό ότι ο ΟΑΕΕ, σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδίας Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής, μέσα στο πρώτο τετράμηνο του ‘09, θα έχει εξαντλήσει το σύνολο των 320 εκατ. ευρώ της επιχορήγησης την οποία έχει να λάβει από τον κρατικό προϋπολογισμό για όλο το τρέχον έτος. Για να καλύψει τις συντάξεις της υπόλοιπης χρονιάς θα χρειαστεί επιπλέον 650 εκατ. ευρώ.
«Αιμορραγία» πολλών εκατομμυρίων ευρώ προκαλεί στα ταμεία και το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη ρυθμιστεί το θέμα της επιστροφής του 3% από το σύνολο των φαρμακευτικών τους δαπανών. Οι εργαζόμενοι στους ασφαλιστικούς φορείς εκτιμούν ότι έχουν χαθεί 280 εκατ. ευρώ (ποσό το οποίο έχουν ωφεληθεί οι φαρμακευτικές εταιρείες) ενώ το κόστος για φάρμακα έχει εκτοξευθεί στα 3,43 δισ. ευρώ ετησίως, από 2,19 δισ. ευρώ το 2005.
Ωστόσο, τα προβλήματα των ταμείων δεν περιορίζονται μόνο στα οικονομικά. Μετά τις συγχωνεύσεις οι οποίες έγιναν πέρυσι, οι καθυστερήσεις στην έκδοση των συνταξιοδοτικών αποφάσεων έχουν φτάσει έως και τα 2 χρόνια, ειδικά σε περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης.
Φυσικά, ακόμη και όσοι πολίτες περιμένουν πολλούς μήνες μέχρι να την συνταξιοδοτική απόφαση, πρέπει να νιώθουν τυχεροί σε σχέση με κάποιους συνταξιούχους τους οποίους το Κράτος «ξέχασε» (!) και σταμάτησε να τους καταβάλλει τις συντάξεις. Αυτό το απίστευτο και όμως αληθινό συνέβη σε 23 πρώην υπαλλήλους του Επικουρικού Ταμείου Λιμενεργατών για το οποίο γράφουμε προηγουμένως
(www.antinews.gr)
Αναλυτικότερα, ένα από τα ταμεία με τα μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα είναι το Ταμείο Πρόνοιας Δημόσιων Υπαλλήλων. Χρωστάει σε 15.300 εργαζόμενους το εφάπαξ επειδή δεν έχει ρευστότητα, με τις καθυστερήσεις στην καταβολή του βοηθήματος να κυμαίνονται από 13 έως 16 μήνες. Όσοι δε υπάλληλοι αποχωρούν σήμερα, θα λάβουν το εφάπαξ μετά από 3 χρόνια. Το έλλειμμα του Ταμείου υπολογίζεται ότι έχει φτάσει στα 670 εκατ. ευρώ και αυξάνεται κατά 300 εκατ. ευρώ ετησίως.
Επίσης, στο «βάλτο των ελλειμμάτων» βουλιάζει κάθε χρόνο ο Οργανισμός Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών. Είναι ενδεικτικό ότι ο ΟΑΕΕ, σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδίας Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής, μέσα στο πρώτο τετράμηνο του ‘09, θα έχει εξαντλήσει το σύνολο των 320 εκατ. ευρώ της επιχορήγησης την οποία έχει να λάβει από τον κρατικό προϋπολογισμό για όλο το τρέχον έτος. Για να καλύψει τις συντάξεις της υπόλοιπης χρονιάς θα χρειαστεί επιπλέον 650 εκατ. ευρώ.
«Αιμορραγία» πολλών εκατομμυρίων ευρώ προκαλεί στα ταμεία και το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη ρυθμιστεί το θέμα της επιστροφής του 3% από το σύνολο των φαρμακευτικών τους δαπανών. Οι εργαζόμενοι στους ασφαλιστικούς φορείς εκτιμούν ότι έχουν χαθεί 280 εκατ. ευρώ (ποσό το οποίο έχουν ωφεληθεί οι φαρμακευτικές εταιρείες) ενώ το κόστος για φάρμακα έχει εκτοξευθεί στα 3,43 δισ. ευρώ ετησίως, από 2,19 δισ. ευρώ το 2005.
Ωστόσο, τα προβλήματα των ταμείων δεν περιορίζονται μόνο στα οικονομικά. Μετά τις συγχωνεύσεις οι οποίες έγιναν πέρυσι, οι καθυστερήσεις στην έκδοση των συνταξιοδοτικών αποφάσεων έχουν φτάσει έως και τα 2 χρόνια, ειδικά σε περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης.
Φυσικά, ακόμη και όσοι πολίτες περιμένουν πολλούς μήνες μέχρι να την συνταξιοδοτική απόφαση, πρέπει να νιώθουν τυχεροί σε σχέση με κάποιους συνταξιούχους τους οποίους το Κράτος «ξέχασε» (!) και σταμάτησε να τους καταβάλλει τις συντάξεις. Αυτό το απίστευτο και όμως αληθινό συνέβη σε 23 πρώην υπαλλήλους του Επικουρικού Ταμείου Λιμενεργατών για το οποίο γράφουμε προηγουμένως
(www.antinews.gr)
Sunday, March 1, 2009
Τα νέα "αποσπάσματα θανάτου" βγήκαν στους δρόμους.
Και ιδού οι πρώτες περίπολοι των αγανακτισμένων πολιτών στους δρόμους της Ρώμης, αμέσως μετά την έγκριση της σχετικής κυβερνητικής απόφασης. Με πορτοκαλί γιλέκο, καπελάκι που φέρει το έμβλημα της Δεξιάς και καυστικό σπρέι (μολονότι δεν παύει να είναι απαγορευμένο).
Η αποστολή τους;
Να ελαφρύνουν λίγο τις δυνάμεις του νόμου και της τάξεως από το βαρύ φορτίο που σηκώνουν στους ώμους τους. Για το καλό των Ρωμαίων.
Στη Βόρεια Ιταλία, τέτοια αποσπάσματα που αντλούν το προσωπικό τους από τις αστείρευτες δεξαμενές της ιταλικής Δεξιάς και της Λέγκας του Βορρά έχουν ήδη αναλάβει δράση: κάνουν νυχτερινές περιπολίες, καταγγέλλουν «υπόπτους» και ξυλοφορτώνουν όποιον δεν τους αρέσει (κατά προτίμηση μετανάστες).
«Η λαϊκίστικη Δεξιά βρίσκει στην ανασφάλεια τον κυριότερο παράγοντα για τη σταθεροποίησή της», γράφει στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» ο Γκαντ Λέρνερ.
«Νέες πολιτοφυλακές, στις οποίες χωνεύονται και συγχωνεύονται άνθρωποι των κυβερνητικών κομμάτων και του κράτους. Όπως συνέβαινε και στο φασιστικό καθεστώς. Τα αποσπάσματα εθελοντών που καθοδηγούνται από πρώην αστυνομικούς αναγγέλλουν ένα κλίμα εσωτερικού πολέμου που σίγουρα δεν θα σταματήσει στους βιαστές και τους άλλους κακοποιούς».
Ακόμη και τα συνδικάτα των αστυνομικών είναι αντίθετα σε αυτές τις περιπόλους των πολιτών, που δημιουργήθηκαν με το πρόσχημα της πάταξης της εγκληματικότητας: «Αυτά τα ιδιωτικά αποσπάσματα μεταδίδουν ένα κλίμα φόβου στους πολίτες. Και κανείς δεν τρέφει την αυταπάτη πως η εγκληματικότητα θα περιοριστεί από αυτούς τους αυτοσχέδιους ασφαλίτες».
Το κλίμα φόβου δεν είναι μόνο ιταλικό. Το διαπιστώνει με πικρία ο ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον-Ας και στη Βρετανία, όπου οι κάμερες παρακολούθησης στα μεγάλα αστικά κέντρα κοντεύουν να γίνουν περισσότερες και από τους κατοίκους τους.
«Σχεδόν κάθε εβδομάδα φέρνει και μια νέα αποκάλυψη για τον τρόπο που η κυβέρνησή μας αφαιρεί ένα ακόμη κομμάτι από την ελευθερία μας, πότε στο όνομα της εθνικής ασφάλειας και πότε στο όνομα της πάταξης της εγκληματικότητας», γράφει ο Βρετανός ιστορικός στην εφημερίδα «Γκάρντιαν».
«Οι οργανώσεις για την προστασία των ατομικών ελευθεριών μάς χαρακτηρίζουν “μια κοινωνία στην οποία η παρακολούθηση είναι ενδημική”».
Την ίδια ώρα στο Παρίσι, αυτές τις μέρες μπορεί να διαβάσει κανείς μια αφίσα που γράφει: «Φυλακίστε μας! Φυλακίστε μας! Οι φυλακές σας σύντομα θα γίνουν τα καλύτερα πανεπιστήμια».
Ο παραλήπτης αυτού του μηνύματος είναι φυσικά ο Σαρκοζί, που έχει εξαπολύσει την «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση Τάιγκα επί δικαίους και αδίκους, με προληπτικές συλλήψεις μαθητών, φοιτητών και νέων των φτωχών παρισινών προαστίων.
Τα φαντάσματα όμως που τρομάζουν πραγματικά την εξουσία δεν είναι οι τρομοκράτες.
Θα πρέπει να τα αναζητήσει κανείς στα οργισμένα θύματα της οικονομικής κρίσης που σαρώνει την Ευρώπη και τον κόσμο.
Κι όσο αυτά τα θύματα πληθαίνουν τόσο περισσότερες κάμερες παρακολούθησης τοποθετούν στις πλατείες οι κυβερνήσεις, τόσο περισσότερες περιπόλους βγάζουν στους δρόμους, που αύριο-μεθαύριο, αν χρειαστεί, μπορεί να γίνουν αποσπάσματα θανάτου.
Η αποστολή τους;
Να ελαφρύνουν λίγο τις δυνάμεις του νόμου και της τάξεως από το βαρύ φορτίο που σηκώνουν στους ώμους τους. Για το καλό των Ρωμαίων.
Στη Βόρεια Ιταλία, τέτοια αποσπάσματα που αντλούν το προσωπικό τους από τις αστείρευτες δεξαμενές της ιταλικής Δεξιάς και της Λέγκας του Βορρά έχουν ήδη αναλάβει δράση: κάνουν νυχτερινές περιπολίες, καταγγέλλουν «υπόπτους» και ξυλοφορτώνουν όποιον δεν τους αρέσει (κατά προτίμηση μετανάστες).
«Η λαϊκίστικη Δεξιά βρίσκει στην ανασφάλεια τον κυριότερο παράγοντα για τη σταθεροποίησή της», γράφει στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» ο Γκαντ Λέρνερ.
«Νέες πολιτοφυλακές, στις οποίες χωνεύονται και συγχωνεύονται άνθρωποι των κυβερνητικών κομμάτων και του κράτους. Όπως συνέβαινε και στο φασιστικό καθεστώς. Τα αποσπάσματα εθελοντών που καθοδηγούνται από πρώην αστυνομικούς αναγγέλλουν ένα κλίμα εσωτερικού πολέμου που σίγουρα δεν θα σταματήσει στους βιαστές και τους άλλους κακοποιούς».
Ακόμη και τα συνδικάτα των αστυνομικών είναι αντίθετα σε αυτές τις περιπόλους των πολιτών, που δημιουργήθηκαν με το πρόσχημα της πάταξης της εγκληματικότητας: «Αυτά τα ιδιωτικά αποσπάσματα μεταδίδουν ένα κλίμα φόβου στους πολίτες. Και κανείς δεν τρέφει την αυταπάτη πως η εγκληματικότητα θα περιοριστεί από αυτούς τους αυτοσχέδιους ασφαλίτες».
Το κλίμα φόβου δεν είναι μόνο ιταλικό. Το διαπιστώνει με πικρία ο ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον-Ας και στη Βρετανία, όπου οι κάμερες παρακολούθησης στα μεγάλα αστικά κέντρα κοντεύουν να γίνουν περισσότερες και από τους κατοίκους τους.
«Σχεδόν κάθε εβδομάδα φέρνει και μια νέα αποκάλυψη για τον τρόπο που η κυβέρνησή μας αφαιρεί ένα ακόμη κομμάτι από την ελευθερία μας, πότε στο όνομα της εθνικής ασφάλειας και πότε στο όνομα της πάταξης της εγκληματικότητας», γράφει ο Βρετανός ιστορικός στην εφημερίδα «Γκάρντιαν».
«Οι οργανώσεις για την προστασία των ατομικών ελευθεριών μάς χαρακτηρίζουν “μια κοινωνία στην οποία η παρακολούθηση είναι ενδημική”».
Την ίδια ώρα στο Παρίσι, αυτές τις μέρες μπορεί να διαβάσει κανείς μια αφίσα που γράφει: «Φυλακίστε μας! Φυλακίστε μας! Οι φυλακές σας σύντομα θα γίνουν τα καλύτερα πανεπιστήμια».
Ο παραλήπτης αυτού του μηνύματος είναι φυσικά ο Σαρκοζί, που έχει εξαπολύσει την «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση Τάιγκα επί δικαίους και αδίκους, με προληπτικές συλλήψεις μαθητών, φοιτητών και νέων των φτωχών παρισινών προαστίων.
Τα φαντάσματα όμως που τρομάζουν πραγματικά την εξουσία δεν είναι οι τρομοκράτες.
Θα πρέπει να τα αναζητήσει κανείς στα οργισμένα θύματα της οικονομικής κρίσης που σαρώνει την Ευρώπη και τον κόσμο.
Κι όσο αυτά τα θύματα πληθαίνουν τόσο περισσότερες κάμερες παρακολούθησης τοποθετούν στις πλατείες οι κυβερνήσεις, τόσο περισσότερες περιπόλους βγάζουν στους δρόμους, που αύριο-μεθαύριο, αν χρειαστεί, μπορεί να γίνουν αποσπάσματα θανάτου.
Tuesday, February 24, 2009
Η προσεχής απόδραση της κυβέρνησης
TV Χωρίς Σύνορα
Στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση Καραμανλή θα πέσει από ένα τυχαίο περιστατικό. Στην χειρότερη η πτώση της θα συνδιασθεί με εθνική συμφορά. Τότε η αποχώρηση του κ. Καραμανλή θα έχει κάποιες ομοιότητες με την χθεσινή απόδραση-καρμπόν: θα θυμίζει μια άλλη απόδραση, τον Νοέμβριο του 1963 για το Παρίσι.Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου.
«Σχεδιάζονται συγκεκριμένα μέτρα και οργανώνεται το σύστημα των φυλακών της χώρας, έτσι ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει εφεξής επίθεση από αέρα».
(Δευτέρα 5 Ιουνίου 2006- Ο υπουργός Δικαιοσύνης Αναστάσιος Παπαληγούρας μετά την προηγούμενη απόδραση Παλαιοκώστα-Ριζάι από τον Κορυδαλλό.)
"Ο αστυνομικός στην προσπάθειά του να ρίξει εναντίον του ελικοπτέρου αυτοτραυματίστηκε"(από τα χθεσινά δελτία ειδήσεων)
.
Αν η χθεσινή απόδραση των Παλαιοκώστα-Ριζάι είχε συμβεί σε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση του κόσμου, οι αρμόδιοι υπουργοί θα είχαν υποβάλλει τις παραιτήσεις τους τα επόμενα 5 λεπτά. Τον Δεκέμβρη, ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας Κύπρος Χρυσοστομίδης παραιτήθηκε για την απόδραση του ισοβίτη Αντώνη Προκοπίου Κίτα . Οπως και οι Ελληνες συνάδελφοι του δεν είχαν την άμεση ευθύνη για την φύλαξη των φυλακών Κορυδαλλού,έτσι και ο κ. Χρυσοστόμίδης δεν είχε άμεση εμπλοκή στην φύλαξη του Κύπριου “Αλ Καπόνε”. Απλώς είχε το φιλότιμο να παραιτηθεί.
Το πρόβλημα με την Ελλαδική περίπτωση είναι ότι αν είχαν στοιχειώδη ευθυξία θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί οι περισσότεροι υπουργοί της κυβέρνησης. Ο υπουργός Δημόσιας Ταξης για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης που καλούσε τους αγρότες στην ΑΘήνα και ύστερα τους ψέκαζε για δυό μέρες σαν να ήταν κατσαρίδες Οι υπουργοί Υγείας και Παιδείας γιατί οι τομείς τους κυριολεκτικά καταρρέουν.
Ο υπουργός Μεταφορών γιατί κορόιδευε τους Ελληνες με την Air Qatar που τάχα ενδιαφερόταν για την Ολυμπιακή. Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ γιατί προωθεί ένα χωροταξικό νομοσχέδιο που απορρίφθηκε από το Εθνικό Χωροταξικό Συμβούλιο. Η υπουργός Εξωτερικών γιατί δεν είχε ποτέ το θάρρος να πει την αλήθεια για τα Σκόπια και επειδή η ελληνική εξωτερική πολιτική καρκινοβατει.Ο υφυπουργός Τύπου γιατί η ΕΡΤ είναι στα πρόθυρα της οικονομικής χρεωκοπίας παρά το χαράτσωμα των πολιτών-πελατών της ΔΕΗ.
Ο υπουργός Αγροτικής “Ανάπτυξης” που καβαλούσε τα τρακτέρ των αγροτών επί ΠΑΣΟΚ αλλά πρόσφατα τους απέφευγε ψεδόμενος από τις Βρυξέλλες. Ο υπουργός Οικονομικών γιατί ο προυπολογισμός του 2008 –για τον οποίο έγιναν οι εκλογές του 2007- έπεσε έξω μαζί με την Οικονομία. Και επειδή ο κατάλογος δεν έχει τέλος , θα έπρεπε να παραιτηθεί ο πρωθυπουργός που υποτίθεται ότι συντονίζει και καθοδηγεί όλους τους προηγούμενους.
Το γεγονός όμως ότι χθες δεν παραιτήθηκε κανένας παρ ότι επρόκειτο για μια απόδραση καρμπόν αυτής που είχε γίνει το 2006- με το ίδιο σκηνικό του Κορυδαλλού, το ελικόπτερο και τους ίδιους δραπέτες- είναι χαρακτηριστικό της σημερινής κυβέρνησης: είναι τόσο προσκολλημένοι στην εξουσία ώστε δεν πρόκειται να παραιτηθούν ότι και να γίνει. Ο “καταλληλότερος” ξέρει ότι μπορεί να παραμείνει πρωθυπουργός από την στιγμή που έχει εξασφαλίσει την στήριξή ή την ανοχή των διαπλεκόμενων ΜΜΕ. Και βεβαίως επειδή έχει να αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση που ούτε πείθει ούτε έχει δημιουργήσει ρεύμα υπερ της (ΠΑΣΟΚ), που δεν θέλει να εμπλακεί σε κυβερνητικές ευθύνες (ΣΥΝΑΠΙΣΜΟΣ) ή που για μικροκομματικούς λόγους θεωρεί ότι η σημερινής σήψη την ωφελεί(ΚΚΕ-ΛΑΟΣ).
Με την χειρότερη κυβέρνηση όχι μόνο μετά την μεταπολίτευση του 74 αλλά ίσως και της πρόσφατης νεολληνικής ιστορίας, η χώρα βαδίζει στο άγνωστο, χωρίς καμμία ελπίδα.Στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση Καραμανλή θα πέσει από ένα τυχαίο περιστατικό,ανάλογο με την δολοφονία Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβρη, μια άλλη δολοφονία, κάποιο καινούργιο σκάνδαλο ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να προκύψει σε ένα σκάφος που αρμενίζει χωρίς πλοίαρχο και με το πλήρωμα μεθυσμένο.
Στην χειρότερη η πτώση της θα συνδιασθεί με μια κατάρευση ανάλογη με αυτής της χούντας το 1974 που θα προέλθει από μια εθνική κρίση, από την αδυναμία του Ελληνικού Δημόσιου να πληρώσει τους μισθούς ή από την πλήρη καθίζηση της οικονομίας. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση η αποχώρηση του κ. Καραμανλή θα έχει κάποιες ομοιότητες με την χθεσινή απόδραση-καρμπόν: θα θυμίζει,αλλά σε πολύ χειρότερη εκδοχή, την αποχώρηση του θείου Καραμανλή το φθινόπωρο του 1963 για το Παρίσι.
Sunday, February 8, 2009
Ας αφήσουμε το σύστημα να καταρρεύσει!
Η Αμερικανίδα διανοούμενη Σάσκια Σάσεν δηλώνει ότι από την κρίση πρέπει να διδαχθούμε
Της Μαργαριτας Πουρναρα
Από την πρώτη αναφορά στο Πλανητικό Χωριό του Μάρσαλ ΜακΛούαν μέχρι σήμερα, ο σύγχρονος ανθρωπος συνειδητοποιεί ότι ζει σε ένα περιβάλλον ρευστό και μεταλλασσόμενο, απρόβλεπτο και πλούσιο σε ερεθίσματα. Η Σάσκια Σάσεν, ολλανδικής καταγωγής Αμερικανίδα, καθηγήτρια στο London School of Economics και στο Columbia University, έχει συγγράψει πολλά βιβλία με θέμα την παγκοσμιοποίηση, εστιάζοντας στις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές της διαστάσεις, καθώς και στη μετανάστευση ως φορέα πολιτικών αλλαγών. Η εξηντάχρονη ακαδημαϊκός επινόησε τον όρο Global City, με το ομώνυμο βιβλίο της το 2001. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο της «Χωρίς έλεγχο; Η εθνική κυριαρχία, η μετανάστευση και η ιδιότητα του πολίτη στην εποχή της παγκοσμιοποίησης» (εκδ. Μεταίχμιο).
Στις 27 και 28 Φεβρουαρίου θα βρίσκεται στην Ελλάδα για να μιλήσει στο συμπόσιο «Η Ευρώπη Σήμερα. Μετανάστευση» που διοργανώνει το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε συνεργασία με το Ιδρυμα Heinrich-B�ll-Foundation Brand και την Artbox. Απαντά στις ερωτήσεις της «Κ» για την πρόσφατη οικονομική κρίση και τον ρόλο της πολιτικής.
— Η οικογενειακή σας ιστορία είναι ιστορία διασποράς...
— Κατάγομαι από παλιά ολλανδική οικογένεια. Οι Ολλανδοί έχουν παράδοση στη διασπορά. Μετά τον πόλεμο, οι γονείς μου μετακόμισαν στο Μπουένος Αϊρες, όπου γεννήθηκα. Οι λόγοι ήταν οικονομικοί και πολιτικοί. Ο παππούς μου ήταν δήμαρχος μιας μικρής ολλανδικής πόλης και έκανε μια συμφωνία με τους Γερμανούς να μην τη βομβαρδίσουν. Δεν παρέδωσε ποτέ Εβραίους αλλά έπρεπε να φύγουμε από την χώρα. Μεγάλωσα στη Ρώμη και ύστερα σπούδασα στη Γαλλία. Δεν νομίζω ότι το πλούσιο σε πολιτιστικά ερεθίσματα παρελθόν μου με ώθησε να καταπιαστώ με το θέμα της μετανάστευσης και της παγκοσμιοποίησης. Με βοήθησε όμως να καταλάβω πόσο διαφορετική είναι η Δύση, πόσες ιδιαιτερότητες υπάρχουν ανάμεσα σε χώρες που μοιράζονται κοινές πνευματικές αξίες.
Παγκοσμιοποίηση
— Πολλές φορές έχετε ασκήσει έντονη κριτική στις ΗΠΑ. Αισθάνεστε την Αμερική, πατρίδα σας;
— Αν έγραφα ποτέ βιογραφία θα της έδινα τον τίτλο «Πάντα ξένη, πάντα στην πατρίδα μου». Βλέπετε, ζω στην Αμερική αλλά δεν νιώθω Αμερικανίδα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, είχα έρθει για πρώτη φορά στην Αθήνα. Ημουν πολύ νέα, η οικογένειά μου έμενε στη Ρώμη και συνοδευόμουν από τον Ιταλό φίλο μου. Η πόλη σας μου άρεσε τόσο που αποφάσισα να μείνω για πάντα. Χρειάστηκε ολόκληρος αγώνας για να με μεταπείσουν. Τελικά τα κατάφεραν.
— Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Αυτό βοηθάει τον σημερινό άνθρωπο να αναπτύξει την αλληλοκατανόηση;
— Δυστυχώς, επειδή έχει αναπτυχθεί ο παγκόσμιος τουρισμός, οι άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούν να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον, καθώς ταξιδεύουν συχνά. Ομως, η παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε στις ημέρες μας είναι κυρίως καταναλωτική. Πάσχουμε από μια επικίνδυνη άγνοια, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι έχουμε γνώση, ενώ στην ουσία δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Παλιά σχηματίζαμε λ.χ. μια ιδέα για μια χώρα από μια ταινία ή ένα τραγούδι και είχαμε απόλυτη συνείδηση ότι δεν ξέρουμε πώς είναι η ζωή εκεί. Τώρα, ενδεχομένως να κάνουμε ένα σύντομο τουριστικό ταξίδι και να γυρίσουμε σπίτι μας με την βεβαιότητα ότι καταλάβαμε τον τόπο και τους ανθρώπους. Στηρίζουμε τη δήθεν γνώση στα οπτικά μας ερεθίσματα που είναι συναρπαστικά, όμως ο πολιτισμός μιας χώρας –πέρα από τις τουριστικές ατραξιόν– είναι ερμητικά κλειστός και θέλει τον χρόνο του για να ανοιχτεί στον ταξιδιώτη.
— Εσείς, πώς καταφέρνετε να διεισδύσετε στο «πετσί» μιας ξένης χώρας;
— Οταν ταξιδεύω, δεν πηγαίνω να δω τα αξιοθέατα. Κάθομαι σε ένα καφέ, διακριτικά αόρατη και σιωπηλή. Ποτέ δεν σπεύδω να συστηθώ ή να πω τι κάνω στην ζωή μου. Μετά δύο - τρεις ώρες, κάποιος θα μου πιάσει κουβέντα και αυτά που θα πούμε είναι συνήθως πολύ ουσιαστικά. Η σιωπή και η παρατήρηση των διαφορετικών ρυθμών είναι το διαβατήριο της αλληλοκατανόησης. Οι Αμερικανοί πάντα φωνασκούν –όχι με την χαρούμενη ευεξία των Ιταλών– αλλά με την απαίτηση να επιβάλουν τον εαυτό τους.
Καινούργιο μόρφωμα
— Τα τελευταία είκοσι χρόνια μιλάμε για την παγκοσμιοποίηση χωρίς να είμαστε σε θέση να δώσουμε έναν ορισμό. Ποια είναι η απόψή σας;
— Το 1980, ταυτίσαμε την παγκοσμιοποίηση με τις νέες τεχνολογίες, με τη «συρρίκνωση» του κόσμου επειδή αναπτύχθηκαν οι αερομεταφορές, με την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών, με την πεποίθηση ότι ο τόπος γινόταν κάτι ρευστό. Πάντα όμως αντιμετώπιζα αυτήν την προσέγγιση με σκεπτικισμό και από εκεί προέκυψε το βιβλίο μου «Global Cities». Ετσι, λοιπόν, είχα μια διαφορετική ανάγνωση: όλη αυτή η φρενήρης οικονομική δραστηριότητα σε παγκόσμιο επίπεδο αγγίζει και διαμορφώνει την επιχειρηματική κουλτούρα σε κάθε πόλη, κάνοντας ένα καινούργιο μόρφωμα. Αντί να δώσω έμφαση στην ομογενοποίηση, ήθελα να δω τους ποικίλους τρόπους με τους οποίους αντιδρούσαν οι πόλεις στα μέτρα και τα σταθμά που έρχονταν απέξω. Με αυτόν τον τρόπο, έμπαινε ξανά στο πλάνο και ο ανθρώπινος παράγοντας. Αν ο τόπος έχει σημασία στην παγκοσμιοποιημένη εποχή –κάτι που λείπει από πολλές αναλύσεις και μελέτες– τότε και οι πολίτες (ειδικά αυτοί που δεν ανήκουν στην ελίτ) μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο, να αντιδράσουν, να μη νιώθουν παρατηρητές στο φαινόμενο που λέγεται παγκοσμιοποίηση. Οι μετανάστες λ.χ. σήμερα έχουν τη δύναμη να γράψουν την παγκόσμια ιστορία, είναι φορείς πολιτικών αλλαγών και εκσυγχρονίζουν με τους αγώνες τους νέους χάρτες ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
— Στο τελευταίο βιβλίο σας αναφέρεστε στον ρόλο του εθνικού κράτους και πώς χάνει τον ρόλο που παραδοσιακά είχε από τον 19ο αιώνα.
— Στο τελευταίο βιβλίο μου «Territory, Autority, Rights From Medieval to Global Assemblages» (Princeton University Press, 2006) εξετάζω πώς το ίδιο το κράτος –ειδικά σε προηγμένα κράτη της Δύσης– διδάσκεται αυτήν την περίοδο την διεθνοποίηση. Σε αντίθεση με τις πολυεθνικές εταιρείες που είχαν αυτήν την κουλτούρα, τα εθνικά κράτη πρέπει σήμερα να προσαρμοστούν σε μια σειρά από παγκόσμιες προκλήσεις (κλίμα, ανθρώπινα δικαιώματα, πολεμικές συγκρούσεις) αλλάζοντας την νομοθεσία τους, συνεργαζόμενα μεταξύ τους κ.ά. Δεν συμφωνώ με εκείνους που πιστεύουν ότι η λύση είναι ένα και μοναδικό παγκόσμιο κράτος. Νομίζω ότι είναι συνταγή καταπίεσης.
— Πώς σας φάνηκε η παρέμβαση κρατών για να διασωθούν οι τράπεζες και οι εταιρείες που ήταν σε κίνδυνο λόγω της κρίσης;
— Πολλοί κάνουν μια παρανόηση. Επειδή βλέπουν το κράτος ως ενεργό παράγοντα, νομίζουν ότι ζούμε την αναγέννησή του. Δεν ισχύει απαραίτητα κάτι τέτοιο. Μπορεί κυβερνήσεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ να έδωσαν χρήματα για να βγούμε από την ύφεση, όμως το σχέδιο δράσης τους δεν ήταν σε εθνικό επίπεδο. Δεν προσπάθησαν να σώσουν τον πολίτη που δεν έχει λεφτά να πληρώσει το στεγαστικό του δάνειο αλλά έδωσαν ρευστό στην παγκόσμια οικονομική χοάνη. Δεν ήμουν ποτέ υπέρ της διάσωσης του παρόντος οικονομικού συστήματος. Νομίζω ότι έπρεπε να το αφήσουμε να καταρρεύσει τελείως αντί να κάνουμε τονωτικές ενέσεις. Οπωσδήποτε, το κόστος θα ήταν τεράστιο αλλά θα είχαμε καλύτερο μέλλον. Είναι άλλο να επενδύσεις σε ένα τραπεζικό σύστημα που πράγματι διαχειρίζεται υπάρχον χρήμα και άλλο να προσπαθείς να ξελασπώσεις ένα σύστημα που στηρίζεται σε εικονικές συναλλαγές αλλά πραγματικές απώλειες.
— Ποια είναι η γνώμη σας για το σκάνδαλο των subprimes, τα στεγαστικά δάνεια που δόθηκαν με φτωχά πιστωτικά κριτήρια;
— Ουδέποτε οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί ενδιαφέρθηκαν να βοηθήσουν τους οικονομικά ασθενέστερους να αποκτήσουν σπίτι. Αντιθέτως, ήθελαν να βάλουν στο χέρι τις οικονομίες τους, για να τις επενδύσουν. Σήμερα, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε καταθέσεις ούτε σπίτι. Δεν θα πω ότι ήταν οργανωμένο σχέδιο, ήταν όμως αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς πώς δρα αυτό το οικονομικό σύστημα. Νομίζω ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο έπειτα από μια σειρά μικρότερης κλίμακας προειδοποιήσεις που μαρτυρούσαν όμως την αδηφάγο διάθεση της αγοράς. Πριν έρθει ο κλυδωνισμός, είχαμε ζήσει ένα είδος αποδημοκρατικοποίησης, είχαμε απεμπολήσει ως πολίτες πολλά δικαιώματα.
Πολιτική οικονομία
— Είσαστε απαισιόδοξη για το μέλλον;
— Η κρίση δεν με καταθλίβει, Αν την εστιάσουμε σε προσωπικό επίπεδο, λ.χ. για κάποιον συνταξιούχο που έχει χάσει όλα του τα λεφτά, ναι, είναι ένα δράμα. Ομως, το μάθημα που πήραμε πρέπει να το δούμε σε συλλογικό επίπεδο· τότε μόνο θα κατανοήσουμε τις συστημικές συνθήκες που μας οδήγησαν εκεί και θα μπορέσουμε να τις διορθώσουμε. Πρέπει να επιστρέψουμε στην πολιτική οικονομία, να αποσυνδέσουμε δηλαδή την οικονομία από τις χρηματοοικονομικές τεχνικές. Θα σας δώσω ενα παράδειγμα γιατί είναι λάθος να βάζουμε σε όλες τις χώρες έναν κοινό παρονομαστή ύφεσης. Στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, οι άνθρωποι δεν χάνουν τα σπίτια τους από την κρίση, διότι δεν εμπιστεύονται τις τράπεζες και τα αγόραζαν με ρευστό. Και στην Αθήνα, ο απόηχος της κρίσης μπορεί να είναι πιο ασθενικός.
Της Μαργαριτας Πουρναρα
Από την πρώτη αναφορά στο Πλανητικό Χωριό του Μάρσαλ ΜακΛούαν μέχρι σήμερα, ο σύγχρονος ανθρωπος συνειδητοποιεί ότι ζει σε ένα περιβάλλον ρευστό και μεταλλασσόμενο, απρόβλεπτο και πλούσιο σε ερεθίσματα. Η Σάσκια Σάσεν, ολλανδικής καταγωγής Αμερικανίδα, καθηγήτρια στο London School of Economics και στο Columbia University, έχει συγγράψει πολλά βιβλία με θέμα την παγκοσμιοποίηση, εστιάζοντας στις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές της διαστάσεις, καθώς και στη μετανάστευση ως φορέα πολιτικών αλλαγών. Η εξηντάχρονη ακαδημαϊκός επινόησε τον όρο Global City, με το ομώνυμο βιβλίο της το 2001. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο της «Χωρίς έλεγχο; Η εθνική κυριαρχία, η μετανάστευση και η ιδιότητα του πολίτη στην εποχή της παγκοσμιοποίησης» (εκδ. Μεταίχμιο).
Στις 27 και 28 Φεβρουαρίου θα βρίσκεται στην Ελλάδα για να μιλήσει στο συμπόσιο «Η Ευρώπη Σήμερα. Μετανάστευση» που διοργανώνει το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε συνεργασία με το Ιδρυμα Heinrich-B�ll-Foundation Brand και την Artbox. Απαντά στις ερωτήσεις της «Κ» για την πρόσφατη οικονομική κρίση και τον ρόλο της πολιτικής.
— Η οικογενειακή σας ιστορία είναι ιστορία διασποράς...
— Κατάγομαι από παλιά ολλανδική οικογένεια. Οι Ολλανδοί έχουν παράδοση στη διασπορά. Μετά τον πόλεμο, οι γονείς μου μετακόμισαν στο Μπουένος Αϊρες, όπου γεννήθηκα. Οι λόγοι ήταν οικονομικοί και πολιτικοί. Ο παππούς μου ήταν δήμαρχος μιας μικρής ολλανδικής πόλης και έκανε μια συμφωνία με τους Γερμανούς να μην τη βομβαρδίσουν. Δεν παρέδωσε ποτέ Εβραίους αλλά έπρεπε να φύγουμε από την χώρα. Μεγάλωσα στη Ρώμη και ύστερα σπούδασα στη Γαλλία. Δεν νομίζω ότι το πλούσιο σε πολιτιστικά ερεθίσματα παρελθόν μου με ώθησε να καταπιαστώ με το θέμα της μετανάστευσης και της παγκοσμιοποίησης. Με βοήθησε όμως να καταλάβω πόσο διαφορετική είναι η Δύση, πόσες ιδιαιτερότητες υπάρχουν ανάμεσα σε χώρες που μοιράζονται κοινές πνευματικές αξίες.
Παγκοσμιοποίηση
— Πολλές φορές έχετε ασκήσει έντονη κριτική στις ΗΠΑ. Αισθάνεστε την Αμερική, πατρίδα σας;
— Αν έγραφα ποτέ βιογραφία θα της έδινα τον τίτλο «Πάντα ξένη, πάντα στην πατρίδα μου». Βλέπετε, ζω στην Αμερική αλλά δεν νιώθω Αμερικανίδα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, είχα έρθει για πρώτη φορά στην Αθήνα. Ημουν πολύ νέα, η οικογένειά μου έμενε στη Ρώμη και συνοδευόμουν από τον Ιταλό φίλο μου. Η πόλη σας μου άρεσε τόσο που αποφάσισα να μείνω για πάντα. Χρειάστηκε ολόκληρος αγώνας για να με μεταπείσουν. Τελικά τα κατάφεραν.
— Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Αυτό βοηθάει τον σημερινό άνθρωπο να αναπτύξει την αλληλοκατανόηση;
— Δυστυχώς, επειδή έχει αναπτυχθεί ο παγκόσμιος τουρισμός, οι άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούν να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον, καθώς ταξιδεύουν συχνά. Ομως, η παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε στις ημέρες μας είναι κυρίως καταναλωτική. Πάσχουμε από μια επικίνδυνη άγνοια, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι έχουμε γνώση, ενώ στην ουσία δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Παλιά σχηματίζαμε λ.χ. μια ιδέα για μια χώρα από μια ταινία ή ένα τραγούδι και είχαμε απόλυτη συνείδηση ότι δεν ξέρουμε πώς είναι η ζωή εκεί. Τώρα, ενδεχομένως να κάνουμε ένα σύντομο τουριστικό ταξίδι και να γυρίσουμε σπίτι μας με την βεβαιότητα ότι καταλάβαμε τον τόπο και τους ανθρώπους. Στηρίζουμε τη δήθεν γνώση στα οπτικά μας ερεθίσματα που είναι συναρπαστικά, όμως ο πολιτισμός μιας χώρας –πέρα από τις τουριστικές ατραξιόν– είναι ερμητικά κλειστός και θέλει τον χρόνο του για να ανοιχτεί στον ταξιδιώτη.
— Εσείς, πώς καταφέρνετε να διεισδύσετε στο «πετσί» μιας ξένης χώρας;
— Οταν ταξιδεύω, δεν πηγαίνω να δω τα αξιοθέατα. Κάθομαι σε ένα καφέ, διακριτικά αόρατη και σιωπηλή. Ποτέ δεν σπεύδω να συστηθώ ή να πω τι κάνω στην ζωή μου. Μετά δύο - τρεις ώρες, κάποιος θα μου πιάσει κουβέντα και αυτά που θα πούμε είναι συνήθως πολύ ουσιαστικά. Η σιωπή και η παρατήρηση των διαφορετικών ρυθμών είναι το διαβατήριο της αλληλοκατανόησης. Οι Αμερικανοί πάντα φωνασκούν –όχι με την χαρούμενη ευεξία των Ιταλών– αλλά με την απαίτηση να επιβάλουν τον εαυτό τους.
Καινούργιο μόρφωμα
— Τα τελευταία είκοσι χρόνια μιλάμε για την παγκοσμιοποίηση χωρίς να είμαστε σε θέση να δώσουμε έναν ορισμό. Ποια είναι η απόψή σας;
— Το 1980, ταυτίσαμε την παγκοσμιοποίηση με τις νέες τεχνολογίες, με τη «συρρίκνωση» του κόσμου επειδή αναπτύχθηκαν οι αερομεταφορές, με την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών, με την πεποίθηση ότι ο τόπος γινόταν κάτι ρευστό. Πάντα όμως αντιμετώπιζα αυτήν την προσέγγιση με σκεπτικισμό και από εκεί προέκυψε το βιβλίο μου «Global Cities». Ετσι, λοιπόν, είχα μια διαφορετική ανάγνωση: όλη αυτή η φρενήρης οικονομική δραστηριότητα σε παγκόσμιο επίπεδο αγγίζει και διαμορφώνει την επιχειρηματική κουλτούρα σε κάθε πόλη, κάνοντας ένα καινούργιο μόρφωμα. Αντί να δώσω έμφαση στην ομογενοποίηση, ήθελα να δω τους ποικίλους τρόπους με τους οποίους αντιδρούσαν οι πόλεις στα μέτρα και τα σταθμά που έρχονταν απέξω. Με αυτόν τον τρόπο, έμπαινε ξανά στο πλάνο και ο ανθρώπινος παράγοντας. Αν ο τόπος έχει σημασία στην παγκοσμιοποιημένη εποχή –κάτι που λείπει από πολλές αναλύσεις και μελέτες– τότε και οι πολίτες (ειδικά αυτοί που δεν ανήκουν στην ελίτ) μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο, να αντιδράσουν, να μη νιώθουν παρατηρητές στο φαινόμενο που λέγεται παγκοσμιοποίηση. Οι μετανάστες λ.χ. σήμερα έχουν τη δύναμη να γράψουν την παγκόσμια ιστορία, είναι φορείς πολιτικών αλλαγών και εκσυγχρονίζουν με τους αγώνες τους νέους χάρτες ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
— Στο τελευταίο βιβλίο σας αναφέρεστε στον ρόλο του εθνικού κράτους και πώς χάνει τον ρόλο που παραδοσιακά είχε από τον 19ο αιώνα.
— Στο τελευταίο βιβλίο μου «Territory, Autority, Rights From Medieval to Global Assemblages» (Princeton University Press, 2006) εξετάζω πώς το ίδιο το κράτος –ειδικά σε προηγμένα κράτη της Δύσης– διδάσκεται αυτήν την περίοδο την διεθνοποίηση. Σε αντίθεση με τις πολυεθνικές εταιρείες που είχαν αυτήν την κουλτούρα, τα εθνικά κράτη πρέπει σήμερα να προσαρμοστούν σε μια σειρά από παγκόσμιες προκλήσεις (κλίμα, ανθρώπινα δικαιώματα, πολεμικές συγκρούσεις) αλλάζοντας την νομοθεσία τους, συνεργαζόμενα μεταξύ τους κ.ά. Δεν συμφωνώ με εκείνους που πιστεύουν ότι η λύση είναι ένα και μοναδικό παγκόσμιο κράτος. Νομίζω ότι είναι συνταγή καταπίεσης.
— Πώς σας φάνηκε η παρέμβαση κρατών για να διασωθούν οι τράπεζες και οι εταιρείες που ήταν σε κίνδυνο λόγω της κρίσης;
— Πολλοί κάνουν μια παρανόηση. Επειδή βλέπουν το κράτος ως ενεργό παράγοντα, νομίζουν ότι ζούμε την αναγέννησή του. Δεν ισχύει απαραίτητα κάτι τέτοιο. Μπορεί κυβερνήσεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ να έδωσαν χρήματα για να βγούμε από την ύφεση, όμως το σχέδιο δράσης τους δεν ήταν σε εθνικό επίπεδο. Δεν προσπάθησαν να σώσουν τον πολίτη που δεν έχει λεφτά να πληρώσει το στεγαστικό του δάνειο αλλά έδωσαν ρευστό στην παγκόσμια οικονομική χοάνη. Δεν ήμουν ποτέ υπέρ της διάσωσης του παρόντος οικονομικού συστήματος. Νομίζω ότι έπρεπε να το αφήσουμε να καταρρεύσει τελείως αντί να κάνουμε τονωτικές ενέσεις. Οπωσδήποτε, το κόστος θα ήταν τεράστιο αλλά θα είχαμε καλύτερο μέλλον. Είναι άλλο να επενδύσεις σε ένα τραπεζικό σύστημα που πράγματι διαχειρίζεται υπάρχον χρήμα και άλλο να προσπαθείς να ξελασπώσεις ένα σύστημα που στηρίζεται σε εικονικές συναλλαγές αλλά πραγματικές απώλειες.
— Ποια είναι η γνώμη σας για το σκάνδαλο των subprimes, τα στεγαστικά δάνεια που δόθηκαν με φτωχά πιστωτικά κριτήρια;
— Ουδέποτε οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί ενδιαφέρθηκαν να βοηθήσουν τους οικονομικά ασθενέστερους να αποκτήσουν σπίτι. Αντιθέτως, ήθελαν να βάλουν στο χέρι τις οικονομίες τους, για να τις επενδύσουν. Σήμερα, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε καταθέσεις ούτε σπίτι. Δεν θα πω ότι ήταν οργανωμένο σχέδιο, ήταν όμως αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς πώς δρα αυτό το οικονομικό σύστημα. Νομίζω ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο έπειτα από μια σειρά μικρότερης κλίμακας προειδοποιήσεις που μαρτυρούσαν όμως την αδηφάγο διάθεση της αγοράς. Πριν έρθει ο κλυδωνισμός, είχαμε ζήσει ένα είδος αποδημοκρατικοποίησης, είχαμε απεμπολήσει ως πολίτες πολλά δικαιώματα.
Πολιτική οικονομία
— Είσαστε απαισιόδοξη για το μέλλον;
— Η κρίση δεν με καταθλίβει, Αν την εστιάσουμε σε προσωπικό επίπεδο, λ.χ. για κάποιον συνταξιούχο που έχει χάσει όλα του τα λεφτά, ναι, είναι ένα δράμα. Ομως, το μάθημα που πήραμε πρέπει να το δούμε σε συλλογικό επίπεδο· τότε μόνο θα κατανοήσουμε τις συστημικές συνθήκες που μας οδήγησαν εκεί και θα μπορέσουμε να τις διορθώσουμε. Πρέπει να επιστρέψουμε στην πολιτική οικονομία, να αποσυνδέσουμε δηλαδή την οικονομία από τις χρηματοοικονομικές τεχνικές. Θα σας δώσω ενα παράδειγμα γιατί είναι λάθος να βάζουμε σε όλες τις χώρες έναν κοινό παρονομαστή ύφεσης. Στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, οι άνθρωποι δεν χάνουν τα σπίτια τους από την κρίση, διότι δεν εμπιστεύονται τις τράπεζες και τα αγόραζαν με ρευστό. Και στην Αθήνα, ο απόηχος της κρίσης μπορεί να είναι πιο ασθενικός.
Saturday, February 7, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)
